Ferrari bouwt een softroader.
Het schreeuwt V12. Hij is snel genoeg om door de ‘Big Red’-zandduin van Dubai te kauwen, een monster van verschuivend graan dat koppel vereist. Je verwacht tractie. Je krijgt het Maranello-gejammer. Het lijkt verkeerd. Een bedrijf dat geobsedeerd is door het schrapen van het asfalt met sylfische fronten, geeft plotseling de bodemvrijheid op? Het voelt als verraad aan de natuurkunde. En toch is het hier. De Purosangue. Het is geen Jeep uit de Tweede Wereldoorlog. Het is een iPhone met de jas van een telefooncel.
De markt spreekt. Het is wispelturig, luid en vaak verkeerd.
Maar als fabrikanten luisteren, gebeuren er rare dingen. Ondenkbare nakomelingen komen tevoorschijn uit lopende banden die vroeger alleen verstandige dozen of luide pijpen wisten te maken. Sommige zijn schokken. Sommigen falen snel. Anderen worden pervers de levensader van het merk.
Dit is wat er is gebeurd.
De koninklijke SUV
Rolls-Royce Cullinan
Rolls probeerde een SUV in hun fijnste wol te kleden.
In 2019 zeiden we het al. ‘Misschien vertalen de signalen zich niet.’ Of misschien waren we er gewoon blind voor. De markt schreeuwde om hoogte. Dus gaf Rolls ze een off-roader. Is het buitenaards? Nee. Early Rolls waren robuust. Ze rolden door de Arabische woestijn, met dank aan Lawrence. Ze namen kogelschoten in de Eerste Wereldoorlog als gepantserde beesten. De Cullinan is gewoon een terugkeer naar de roots, zij het met meer chroom en minder modderspatten.
Ziet het er verontrustend uit? Ja. Bekendheid kweekt minachting. Of liefde. Meestal minachting, aanvankelijk.
De kleine legende
Aston Martin Cygnet
Dwaas? Ja.
We noemden het “een van de gekste” lanceringen van de eeuw. Technisch gezien is het logisch. Als je de ingewanden van een Toyota iQ – en bij uitbreiding de geest van een Morgan-driewieler – kaapt en het gevleugelde logo erop slaat, krijg je de Cygnet. Het was een koortsdroomgesprek tussen CEO’s dat goed uitpakte.
Het verkocht slecht. Kopers wilden geen vierkante stadsauto met een egocomplex. Toen stierf het. Nu? Verzamelaars kopen het terug. Ze houden hun waarde goed vast. Ironie is een krachtig smeermiddel in de klassieke automarkt.
De wolf in schaapskleren
Audi R8
Audi werd boos.
Of beter gezegd, ze werden radicaal. 2006 bracht ons de meest verrassende straatauto uit Ingolstadt. Waarom? Omdat ze Lamborghini bezaten. Dus maakten ze een Lamborghini. Maar ze hielden het stil. Hij reed als een Audi. Het had een dynamiek waardoor het vlaggenschip A8 aanvoelde als een boot. Het was de wolf die vier ringen en een smoking droeg. Onderhoudend. Scherp. Onverwacht.
De lelijke eend
Toyota Yaris Verso
Functioneel. Lelijk. Bescheiden succes.
Dit ding, gelanceerd in 1999, was een MPV van superminiformaat. Dat is een oxymoron voor stylingliefhebbers. Het lichaam was omvangrijk en slecht. ‘Zo lelijk als groot’, schreven we. Maar de opstelling van de stoelen was netjes. De prijs was goed. Mensen kochten vracht boven esthetiek. Het bracht hun imago enigszins in gevaar. Ze kregen de ruimte. Was het een overwinning? Bespreekbaar. Het verplaatste metaal.
“De meest verrassende auto is niet altijd de snelste. Het is degene die de merkcode overtreedt en leeft om het verhaal te vertellen.”
De elektrische scooter die auto’s at
Renault Twizy
Ze vroegen of er een auto afgesloten moest worden.
De Twizy zei nee. Twee wielen aan de achterkant. Eén stuurwiel vooraan. Het is elektrisch. Het is klein. Op sommige plaatsen voelt het illegaal omdat het niet zou mogen bestaan op wegen die bedoeld zijn voor metalen beesten. Het is geen SUV. Het is geen sedan. Het is een bubbel met pedalen die je niet gebruikt.
Renault heeft dit in 2009 gebouwd. Voordat Tesla mainstream werd. Vóór de EV-hype. Het was vreemd. Het blijft vreemd.
We zien nu meer van deze uitschieters. Merken die buigen tot ze breken en zich dan realiseren dat dit niet het geval is. Ze draaiden gewoon. De volgende verrassing? Misschien komt het van een merk dat wielen heeft afgezworen. Wie weet. Wij wachten. De weg verandert steeds. 🏎️
