Volkswagen próbował radykalnie zmienić wektor rozwoju. Firmie zależało na ratowaniu zakładu, którego model produkcyjny odchodził w zapomnienie. Plan był następujący: wyprodukować ciężarówki wojskowe dla izraelskiego systemu Żelaznej Kopuły. Odważnie. Beznadziejnie. Być może nawet konieczne, biorąc pod uwagę spadek sprzedaży pojazdów elektrycznych w Europie. Jednak ktoś wyłączył wyłącznik. Nie była to decyzja rządu niemieckiego. Organy ochrony środowiska nie interweniowały. Blokadę zainicjował Katar.
Umowa, która nigdy nie miała miejsca
Osnabrück. To jedna ze starych fabryk Volkswagena. Popyt na produkty tam gwałtownie spada. Jeśli matematyka biznesowa nie ulegnie poprawie, produkcja może zostać całkowicie zamknięta już w przyszłym roku. Zatem kierownictwo wykazało się kreatywnością. Skontaktowali się z izraelską korporacją Rafael Advanced Defense Systems. Znasz to imię. „Żelazna Kopuła”.
Strony podpisały list intencyjny. Dokument był wystarczająco prawdziwy. Wystarczająco poważne, aby wywołać niepokój. Cel był jasny: ponowne wyposażenie linii produkcyjnej do produkcji ciężarówek przewożących mobilne systemy obrony powietrznej. Byłaby to dziwna symbioza dziedzictwa konsumenckiego i „zimnego” sprzętu wojskowego pod jednym dachem.
Katarska Korporacja Inwestycyjna (QIA) odmówiła.
QIA trzyma nici w rękach
Qatar Investment Corporation posiada około 10% akcji Volkswagena, ale kontroluje około 17% głosów na zgromadzeniach akcjonariuszy. To daje im ogromny wpływ. I w tej chwili wpływ ten ma na celu blokowanie wszelkich inicjatyw proizraelskich.
Od wybuchu wojny w Gazie stosunki między Doha a Tel Awiwem osiągnęły najniższy poziom. Dlaczego Katar miałby finansować broń używaną przeciwko osobom, które wspiera politycznie? To logiczne. Nawet jeśli spowoduje to stan alarmowy w zakładzie w Osnabrück.
Weto strategiczne. Zimno i wyrachowanie.
Cień nad Niemcami
Jest jeszcze jeden aspekt. Czy niemiecki rząd w ogóle zgodziłby się na zakup tych ciężarówek? Niemcy mają już systemy Strela-3 i Patriot. A także IRIS-T i Skyranger. Arsenał broni przeciwlotniczej jest bogaty. Drogi. Nasycony. Dodanie kolejnej izraelskiej platformy wyprodukowanej na niemieckiej ziemi brzmi jak logistyczny koszmar. Lub po prostu jako strata pieniędzy z podatków.
Volkswagen nie komentuje sytuacji. Rafael zachował ostrożność. Oświadczają, że nadal są zainteresowani pracą w Niemczech. To jest kod wyrażenia potrzebujemy pieniędzy, ale nie będziemy krytykować osoby, która zablokowała.
Pozostawiony w zawieszeniu
Co stanie się dalej?
Robotnicy w Osnabrück nie wiedzą. Wiedzą tylko, że zegar fabryczny tyka. Prawdopodobnie został jeszcze rok. Nie ma jeszcze na stole alternatywnego porozumienia. Wyjście wojska blokuje rzeczywistość geopolityczna.
Sytuacja jest myląca. Niewygodny. Ale czy nie taki jest obecnie stan rzeczy? Budujemy samochody, póki możemy. A potem zwrócimy się do wykonawców z branży obronnej o ratunek. A czasami… zbawienie przychodzi z nieoczekiwanych miejsc.
