Ferrari maakte een soft-roader.
Het is luid. Het is V12. Het beklimt feitelijk de “Big Red” zandduin van Dubai. Wat koppel vereist. En tractie. En een zwaartepunt dat hoog boven de grond zweeft, als een huis op palen tijdens een overstroming. Ferrari bouwt auto’s om met dodelijke snelheden en met sylph-achtige gratie door asfalt te snijden. Dit ding doet het tegenovergestelde.
Nog steeds. Het bestaat. De Purosangue is hier. Niet omdat de techniek dat vereiste. Maar omdat portemonnees dat wel deden.
Markten zijn wispelturige dingen. Ze veranderen snel van gedachten. Ze vragen merken om het onmogelijke te doen. Soms is het resultaat schitterend. Soms is het een auto die niet zou mogen bestaan. En soms redt het het hele bedrijf.
Rolls-Royce Cullinan
We haatten het uiterlijk in eerste instantie. In 2019. We vonden dat het te hard probeerde. Misschien hadden we gewoon tijd nodig om te wennen aan een gepantserde luxe kruiser die off-road kan gaan.
De markt wilde het. Dus hebben ze het gebouwd. Historisch gezien is het eigenlijk niet raar. Vroege Rolls-Royces gingen off-road in Arabië. T.E. Lawrence reed hen. WW1 zag ze als gepantserde beesten. Deze heeft gewoon een grotere rijhoogte. Het werkt nu. Dat zal altijd zo blijven, blijkbaar.
Aston Martin Cygnet
Dit is degene die mensen in verwarring brengt.
Waarom een Toyota iQ in een Aston Martin plaatsen?
Het is klein. Het is tweezitter. Hij deelt onderdelen met een Morgan driewieler. Critici noemden het in 2010 gek. Kopers waren het daarmee eens. Ze hebben ze niet gekocht.
Nu? Ze liggen stof te verzamelen in garages, tegen hoge prijzen, omdat schaarste rare dingen doet met de waarde. Een koortsdroom die een verzamelobject werd. Wie zag dat aankomen?
Audi R8
Lamborghini was eigendom van Audi. Mensen wisten dit. Maar het zien van een Lamborgini-supercar-badge op een Audi-chassis voelde als een plotwending.
De R8 arriveerde in 2006. Hij reed als speelgoed. Scherp. Plezier. Beter dan een A8. Veel beter. Audi heeft eindelijk een auto gemaakt die niet zomaar rijdt. Het leefde.
Toyota Yaris Verso
Lelijk? Ja. Volumineus? Ook ja.
De Yaris Verso kwam uit in 1999. Het was een kleine MPV voordat micro-MPV’s een trend waren. Het leek op een schoenendoos met wielen. Maar het behield zetels. Veel van hen. Het verkocht oké. Het schaadde echter het imago van het merk. Normaal gesproken zie je geen Yaris voor je als je denkt aan ‘gezinsvervoerder’.
Renault Twizy
Eigenzinnig, klein, elektrisch.
