Het verhaal dat millennials alles kapotmaken, van het huwelijk tot het warenhuismodel, voelt minder als een sociologische observatie en meer als een vermoeide trope. Het nieuwste slachtoffer van deze generatielaster is de auto zelf. De veronderstelling is dat jongeren, geboren tussen 1981 en 1996, simpelweg niets om autorijden geven. Ze zouden het te druk hebben met verstedelijken, Uber nemen of het gedoe van het krijgen van een vergunning op hun zestiende vermijden.
Dat verhaal klopt niet. Het is fictie.
Nieuwe gegevens van Hagerty, de specialist in klassieke autoverzekeringen, ontkrachten de mythe dat millennials een hekel hebben aan auto’s. Sterker nog, ze zouden wel eens precies datgene kunnen zijn dat de enthousiaste hobby levend houdt.
Jonathan Klinger, vice-president public relations van Hagerty, merkt op dat de daling van het aantal licenties voor jongeren weliswaar reëel is, maar niet het volledige verhaal van passie vertelt.
“Conventionele wijsheid was van mening dat de hobby van het auto’s verzamelen met de babyboomgeneratie zou uitsterven. Volgens onze gegevens is dat absoluut niet langer waar.”
De verschuiving gebeurde niet van de ene op de andere dag, maar eind 2018 gebeurde er iets belangrijks. Voor het eerst overtrof de marktactiviteit van generatie X en millennials samen die van babyboomers en oudere generaties. De vlam doofde niet. Het werd doorgegeven aan een nieuwe hand.
De statistieken achter de verschuiving
Om te begrijpen welke auto’s millennials verzamelen, moet je voorbij het stereotype kijken van de blut, smartphone-verslaafde twintiger. De gegevens schetsen een beeld van een demografische groep die zeer betrokken is, zij het anders dan hun voorgangers.
Dit is wat de cijfers zeggen over millennial-autoverzamelaars:
- Gemiddelde voertuigwaarde: $ 21.000. Dit is lager dan het Noord-Amerikaanse gemiddelde voor verzamelaarsvoertuigen ($30.000), wat erop duidt dat de nadruk ligt op toegankelijkheid in plaats van op luxe activa.
- Verzekeringskosten: De gemiddelde jaarlijkse premie bedraagt $674, wat wijst op een groot aantal actieve, verzekerde polissen.
- Genderverdeling: 90% mannen, 10% vrouwen. Klinger verduidelijkt dat dit ook gevallen omvat waarin een stel een auto deelt, maar de man de primaire verzekeringnemer is, dus de werkelijke verdeling tussen mannen en vrouwen is waarschijnlijk evenwichtiger.
- Merkvoorkeur: Binnenlandse auto’s zijn over het algemeen leidend, maar de nuances zijn belangrijk. Millennials zijn ruim vier keer zo geïnteresseerd in Japanse auto’s als pre-boomers (geboren tussen 1930 en 1945), die de voorkeur geven aan Britse merken. De belangstelling voor Duitse auto’s blijft over alle generaties consistent.
- Lichaamsstijl: Generatie X en millennials tonen 35% vaker interesse in vrachtwagens en SUV’s dan pre-boomers en boomers.
Van showrooms tot opritten
De voorkeur voor vrachtwagens en SUV’s onder jongere verzamelaars gaat niet alleen over praktische zaken. Het vertegenwoordigt een fundamentele verandering in de manier waarop deze voertuigen worden waargenomen.
Oudere generaties beschouwden een verzamelauto als een statisch object: een Corvette, een Mustang of een Europese sportwagen die gepolijst en tentoongesteld moest worden. Het doel was vaak om trofeeën te winnen op shows. Millennials beschouwen deze voertuigen als instrumenten voor betrokkenheid. Het is waarschijnlijker dat ze regelmatig met hun verzamelauto’s rijden en rij-evenementen bijwonen in plaats van ze alleen maar te parkeren.
“Het idee van de oudere generaties van een verzamelauto zou Corvette, Mustang, Camaro zijn geweest”, zegt Klinger. “De jongere generaties zullen vele malen vaker op zoek gaan naar een Ford Bronco van de eerste generatie… of een Chevrolet pick-up uit de jaren ’60 en ’70.”
Ook hier schuilt een praktische logica. Vintage vrachtwagens en SUV’s komen vaker voor. Ze zijn over het algemeen betaalbaarder. Onderdelen zijn makkelijker te vinden. Ze zijn gemakkelijker om aan te werken.
Dit sluit aan bij de bredere ‘maker’-cultuur. Het kopen van een vintage voertuig gaat niet alleen over eigendom; het gaat om de intentie om eraan te werken. De auto wordt een project, een verbinding met de mechanische realiteit in een digitale wereld.
De sociale kant van nostalgie
Je zou kunnen aannemen dat een generatie die is opgegroeid op Instagram het trage tempo van het verzamelen van auto’s vervelend zou vinden. Toch floreren evenementen als Radwood, waarin ondergewaardeerde auto’s uit de jaren tachtig en negentig worden gevierd, online.
De hobby biedt een ontsnapping aan de technologie, maar wijst deze niet af. Jongere verzamelaars gebruiken sociale media om hun bouwwerken te documenteren, tips te delen en verbinding te maken met gemeenschappen over de hele wereld.
Het stereotype dat millennials auto’s vermoorden is precies dat: een stereotype. De realiteit is veel interessanter. Ze kopen meer auto’s, rijden er vaker in en richten zich meer op het mechanische plezier van het bezitten dan op het prestige van het tentoonstellen.
De liefhebbersmarkt sterft niet. Het evolueert. En het wordt geleid door precies die mensen waarvan iedereen zei dat het hen niets zou schelen.
Of deze trend standhoudt naarmate deze verzamelaars ouder worden dan dertig en veertig jaar valt nog te bezien. Maar voorlopig suggereren de gegevens dat de weg verre van leeg is.
De millenniumverschuiving: timing en betaalbaarheid
De vraag is niet alleen of millennials verzamelen, maar waarom deze verschuiving nu plaatsvindt. De gegevens wijzen op een specifieke convergentie van financiële stabiliteit en marktkansen. Generatie X-ers bevinden zich momenteel in hun piekverdienende jaren en drijven een verzamelaarscultuur aan met evenveel intensiteit als de babyboomers in voorgaande decennia. Maar de echte motor hier is de 100 miljoen man sterke millenniumcohort. Ze staan op de drempel van serieus verzamelen, en de timing sluit perfect aan bij hun levensfasen.
Klinger merkt op dat de traditionele mijlpalen zijn verschoven. Millennials krijgen later een rijbewijs, kopen later hun eerste auto, trouwen later en kopen later een huis. Deze vertraging creëert een uniek venster. In plaats van statussymbolen van in de twintig na te jagen, betreden ze de verzamelaarsmarkt met een besteedbaar inkomen wanneer de auto’s die ze eigenlijk willen, beschikbaar zijn.
Betaalbare instappunten voor liefhebbers
Voor de serieuze liefhebber is de toegangsdrempel nog nooit zo laag geweest. We zien een golf van gewilde verzamelaarsauto’s met prijzen onder de $ 10.000. Sterker nog, veel intrigerende opties liggen comfortabel onder de $ 5.000. Deze betaalbaarheid verandert de psychologie van eigendom.
“Het bezit van een oldtimer of een auto voor liefhebbers kan een teken van succes zijn, maar geen overdaad”, zegt Klinger.
Dit onderscheid is van belang. Het gaat niet om het kopen van een garage vol Ferrari’s voor de show. Het gaat over toegankelijkheid. Het gaat over het bezitten van een stukje autogeschiedenis zonder uw spaargeld te liquideren. Voor een generatie die met economische tegenwind te maken heeft gehad, is dit ‘succes zonder excessen’ bijzonder aantrekkelijk. Het stelt hen in staat om authentiek aan de hobby deel te nemen, in plaats van performatief.
De termen definiëren: vintage versus klassiek
Het debat over de terminologie blijft bestaan in de wereld van verzamelaarsauto’s. Het is niet alleen semantiek; het beïnvloedt hoe auto’s worden gewaardeerd en gecategoriseerd.
Vintage verwijst naar een specifieke periode van herkomst of productie. In de praktijk gaat het meestal om auto’s die minimaal 25 jaar oud zijn. Het is een chronologische markering.
Klassiek impliceert een kwalitatief oordeel. Het betekent ‘van de eerste of hoogste kwaliteit’. Dit zijn de auto’s die het meest gewild zijn bij de gemeenschap. Een Pontiac GTO wordt bijvoorbeeld vaak aangehaald als een klassieker vanwege zijn culturele impact en wenselijkheid, en niet alleen vanwege zijn leeftijd.
Hoewel de termen vaak door elkaar worden gebruikt in informele gesprekken, is het onderscheid van belang voor verzamelaars. Een muscle car uit de jaren 60 mag qua leeftijd dan wel ‘vintage’ zijn, maar slechts bepaalde modellen bereiken de status ‘klassiek’ vanwege zeldzaamheid, prestaties en historische betekenis. Door dit verschil te begrijpen, kunnen kopers identificeren welke auto’s waarde hebben en welke gewoon oud zijn.
