Ik kreeg mijn rijbewijs op mijn vijftiende. Beperkt, zeker. School, werk. Maar kreeften telt ook als werk, toch? Een reisje naar McDonald’s om de McLobster te analyseren? Dat is onderzoek. Ik zou er één opeten waar de politie bij was.
Iedereen wilde toen rijden. Universele waarheid.
Nu? Volgens de statistieken is het aantal 16-jarigen dat een rijbewijs krijgt sinds 1983 gedaald van de helft naar een kwart. Mensen noemen dat apathie. Ze hebben het mis. Tenminste, verkeerd over mijn kinderen. En veel van hen. Mijn huis heeft twee tieners die naar Cars and Coffee gaan. Ze spelen Forza. Ze sleutelen.
Rhys is 15. Zijn middelbare schoolterrein is geen parkeerplaats, het is een garage. Een opgeheven Volvo. Een gekooide Miata. Een E46 driftopstelling.
Geeft hij om auto’s?
“Ja. En dat kun je bewijzen door een Lambo naar mijn klas te brengen.”
Dus vroegen we het aan Donald Martin, de autoleraar van Rhys. Hij zei ja. Lamborghini zei ja. Het zou een goede dag worden.
De V-12-ingang
Het plan was eenvoudig. Operatie Awesome Day.
De auto? Een Lamborghini Revuelto. Het prijskaartje? $753.000.
De specificaties doen er niet zoveel toe als het geluid, maar de cijfers zijn hoe dan ook leuk. 1.001 pk. 814 daarvan zijn afkomstig van een V-12 -motor van 6,5 liter. De overige 187 zijn afkomstig van elektromotoren. Het is een PHEV. Je kunt er een paar kilometer in de stille modus mee rijden. Perfect om nietsvermoedende tieners te besluipen.
We parkeerden rustig in de garage. EV-modus ingeschakeld. Geen lawaai.
Meneer Martin liet de hype-video eerst in de klas zien. “Vanaf nu.” Goede video. Zorgt ervoor dat je het ding wilt. Toen opende hij de deur.
Dat was mijn signaal.
Ik druk op de knop. De V-12 blafte als een demon die een deur naar de hel opende. Of een albumhoes van Van Halen. Het geluid weerkaatste tegen de bakstenen muren van de middelbare school. Kinderen stroomden de gang in. Ze liepen niet. Ze stroomden.
Observatievaardigheden voor tieners
Ik dacht, ik ga een lezing geven. Ik ben tenslotte charismatisch.
Toen begon de Revuelto stationair te draaien. Charisma concurreert niet met $753.003 aan Italiaanse techniek. Ik deed een stap achteruit. Laat de kamer zoemen.
Topsnelheid van 350 km/u. Koolstofvezel overal. V-12. Heeft u vragen?
Ik had nauwelijks tijd om te knipperen voordat ik omsingeld was. En dit zijn niet alleen grote ogen. Ze merkten dingen op die ik tijdens mijn eerste rit miste.
Een jongen genaamd Greyson keek naar binnen. “Waar zijn de bekerhouders? Hoe drink ik mijn matcha op hoge snelheid?”
Het antwoord? Ze worden ingezet vanaf het dashboard. Zoals een Porsche. Hij had gelijk toen hij het vroeg.
Dan is er Willem. Hij zag een klein afvoergaatje vlakbij de tankdop.
‘Dat is zodat het water zich niet ophoopt,’ legde ik uit. Of beter gezegd, ik probeerde het uit te leggen. Willem had het al door. Ik vertelde hem dat ik zijn inzicht had gestolen voor mijn artikel. Ik houd mij aan mijn beloften.
Het gaat om het geld
Na nog wat meer toeren – en ze te leren hoe ze zich moesten terugtrekken als een Bond-schurk (uiteraard in Balboni-stijl) – verdween de adrenaline in een daadwerkelijk gesprek.
Waarom dachten mensen dat het kinderen niets kon schelen?
“Het gaat meer om geld dan om rente”, zei de heer Martin. “Een gemiddelde auto kost $50.000. Financiering is moeilijk. Kinderen krijgen dat nu.”
Hij heeft gelijk. Auto’s zijn duur. De hobby is duur. Daarom leert Rhys op mijn oude Subaru, niet op de Lambo. Ik heb verplichtingen op het gebied van onderwijs, niet alleen op het gebied van ego.
De V-12 schreeuwde opnieuw. Nog een laatste keer voor de camera’s.
De deur zwaait open. Hemel erboven. Schoudercontrole. Zo zien dromen eruit. Het waren dromen toen ik zo oud was als Rhys. Dat zijn ze nog steeds.
De vraag is dus niet of kinderen erom geven.
Dat is wat we doen met hun portemonnees.
