Prezydent Hudson Roy D. Chapin dostrzegł szansę w ogromnym sukcesie samolotu Essex Terraplane w latach 1932–1933. Zdecydował się porzucić przedrostek „Essex” i zmienić nazwę linii na po prostu Terraplane na rok modelowy 1934. To nie był tylko chwyt marketingowy. Była to strategiczna zmiana, która dosłownie uratowała firmę przed ruiną finansową.
Wypełnienie inżynieryjne pod maską znacznie się zmieniło. Wycofano stary, sześciocylindrowy rzędowy silnik o pojemności 193 cali sześciennych i silnik V8 o pojemności 244 cali sześciennych. Na ich miejscu pojawił się nowy sześciocylindrowy silnik o zwiększonym skoku tłoka do 212 cali sześciennych. Moc początkowa wynosiła 80–85 KM. W latach 1935 i 1936 liczba ta wzrosła do 88 KM. W roku modelowym 1937 moc była jeszcze wyższa – od 96 do 102 KM. Kiedy odrębna tożsamość marki Terraplane przestała istnieć, nazwa stała się podmarką Hudson, ale jej niezależna historia zapewniła firmie Hudson potrzebną wielkość sprzedaży.
Hierarchia cen i modeli
Ceny podstawowych modeli Terraplane Essex zaczynały się od rozsądnych 425 dolarów. Następcy z 1934 roku przeszli do wyższego segmentu cenowego. Ceny wahały się od 565 do 880 dolarów. Wyższy koszt odzwierciedlał bardziej złożoną ofertę.
Linia 1934 obejmowała trzy różne poziomy:
* Specjalne: Zbudowany z rozstawem osi 112 cali.
* Challenger: Wariant średni, również na podwoziu z rozstawem osi 112 cali.
* Główne: Model z większą platformą i rozstawem osi 116 cali.
Linię Major zakończono po 1934 r. W 1935 r. nazwę Challengera zmieniono na DeLuxe. W roku 1936 oferta została jeszcze bardziej uproszczona, oferując modele DeLuxe i najwyższej klasy modele Custom na nowej platformie ze 115-calowym rozstawem osi. Do 1937 roku podstawa ta została wydłużona o dwa cale, aby pomieścić modele DeLuxe i Super.
Korpusy i rozwiązania konstrukcyjne
W przeciwieństwie do wielu pokrewnych marek tamtych czasów, które dążyły do przesadnych projektów, Terraplane trzymał się prostych trendów tamtej epoki. Krata „maska szermierza” z lat 1936–1937 podzieliła opinię kupujących. Większość klientów prawdopodobnie zignorowała kontrowersje i skupiła się na praktyczności.
Typy budowy ciała odpowiadały ogólnie przyjętym oczekiwaniom. Nie było tu roadsterów ani faetonów. Zamiast tego kupujący mogli wybrać:
* Brookhamy i autokary sedan w wersji zwykłej i turystycznej z osobnym bagażnikiem.
* Coupe i kabriolety z twardym dachem.
* Eleganckie nadwozie Victoria, dostępne tylko w 1934 roku.
Drewniana stacja DeLuxe pojawiła się wyłącznie w 1936 roku. W 1937 roku niewielka partia podwozi Terraplane została przystosowana do użytku komercyjnego.
Testowanie wydajności i rzeczywistych warunków
Nie były to powolne samochody ekonomiczne. Brytyjskie testy drogowe sedana Terraplane z 1936 roku wykazały imponujące osiągi. Samochód ważył około 2800 funtów. Pomimo tej masy przyspieszał od 0 do 60 mil na godzinę w 26,6 sekundy. Maksymalna prędkość osiągnęła 82 mil na godzinę.
Testujący zwrócił uwagę na charakter silnika. Pracował z płynnością i ciszą typową dla amerykańskich silników sześciocylindrowych. Nawet przy prędkości 70 mil na godzinę kabina pozostawała wygodna, bez nadmiernego hałasu i wibracji. W raporcie stwierdzono, że Terraplane to szybki samochód na długich dystansach, który jest łatwy w prowadzeniu. Oferował znaczny stosunek jakości do ceny.
Wielkość sprzedaży i dziedzictwo
Terraplane stanowił większość sprzedaży Hudsona w ciągu czterech lat istnienia jako odrębna marka. Całkowita sprzedaż zbliżyła się do 280 000 sztuk. Coroczny numer opowiada o jego znaczeniu:
* 1934: ~51 000 jednostek
* 1935: ~51 000 jednostek
* 1936: ~87 000 jednostek
* 1937: 90 253 jednostki
Do 1938 roku inne młodsze marki zniknęły. Terraplane otrzymał odznaki Hudson i rozszerzył ofertę o wersje Standard, DeLuxe i Super. Silnik V8 otrzymał dodatkowe 8 KM. Jednak wprowadzenie nowej linii „112” firmy Hudson oznaczało, że Terraplane nie był już najmniejszą i najtańszą ofertą marki.
Sprzedaż była rozczarowująca. Nazwę zarzucono po 1938 r. Jednak duch Terraplane pozostał w serii z 1939 r.
