Fiat is nog niet klaar met schattig.
Ze hebben ons al de Topolino gegeven, wat eigenlijk een Citroën Ami is in Italiaanse nette schoenen. Nu? Nog twee. Eén daarvan is de Multiplina, een variant met vier zitplaatsen. De andere is de Tris. En dat is degene die eigenlijk logisch is voor iemand die spullen vervoert.
Het is een driewieler. Allemaal elektrisch. Een kleine pick-up.
Het einde van een tijdperk
We kennen de Reliant Robin hier in Groot-Brittannië. We hebben de Morgan 3-Wheeler gezien op chique landweggetjes. Maar in Italië was de straat eigendom van de Piaggio Ape. Tientallen jaren. Op motorfiets gebaseerd. Luidruchtig. Essentieel.
Toen kwamen de toezichthouders.
De Europese wetten zijn veranderd. De Ape kreeg de laars van EU-verkooplijsten. Nu gaat het naar India en Afrika.
Dus Fiat stapte in.
Vorig jaar lieten ze de Tris zien op die nieuwe markten. Het werkte. Mensen vonden het leuk. Nu willen ze het terugbrengen naar Groot-Brittannië.
“Het zal zeer competitief zijn.”
Dat is Gaetano Thorel, hoofd van Fiat en Abarth voor Europa. Hij belooft dat de prijzen dicht bij de Grande Panda zullen liggen. In Italië bedraagt de bodemprijs € 6.950. Dat is ongeveer € 6.000,-. Het zou de goedkoopste vrachtwagen zijn die je kon kopen. Nou ja, technisch gezien.
Geclassificeerd als driewieler
De Tris deelt DNA met de Fiat Topolino. Onderhuids is het hetzelfde. Dat betekent dat de overheid het niet classificeert als een auto of zelfs een vrachtwagen. Het is een gemotoriseerde driewieler.
Waarom maakt dat uit?
Verzekering. Belastingen. Regelgeving.
Het maakt niet uit.
Fiat zegt dat de Britse honger enorm is. Een grote zakelijke klant vroeg zelfs om een preview voordat deze officieel werd aangekondigd. Ze hebben honger naar dit kleine doosje.
Maar laten we eerlijk zijn over wat het doet.
Last Mile-waanzin
Verwacht niet dat de Tris de snelweg op gaat. Het is niet ontworpen om de Sprinter te vervangen. Of de Transito. Het is voor de laatste kilometer.
Fruit? Zand? Een bank?
Het laadvermogen bedraagt 540 kg. Je kunt de achterkant verwisselen. Platbodem. Chassis-cabine. Een laadbak met ruimte voor twee standaardpallets. Als u het koud genoeg heeft, kunt u zelfs gekoelde goederen plaatsen die rechtstreeks door de accu worden gevoed.
Voor Europa hebben ze de Dolcevita versie. Extra zitplaats achterin. Voor als je bevalling een dutje nodig heeft.
Het getallenspel
Batterijen zijn belangrijk.
De Tris krijgt een accu van 6,9 kWh. Dat is groter dan de 5,5 kWh van de Ami. Het resultaat? 55 mijl bereik. Negen meer dan zijn broer of zus. Niet veel meer. Maar nog wat.
De topsnelheid? 28 km/u.
12 pk. Hij is elektrisch, dus stil. Te stil.
Voor het opladen is een standaard huishoudstekker nodig. Drie en een half uur voor 0 tot 80 procent. Bijna vijf voor een volledige lading. Je sluit hem ‘s nachts aan. Tussen diensten. Geen haast. Gewoon uptime.
Veiligheid eerst, stijl tweede
Het originele Tris-ontwerp had geen deuren. Geen. Fiat beweerde dat het chauffeurs hielp voortdurend in en uit te stappen. Efficiënt? Ja. Veilig? Bespreekbaar.
Toezichthouders zeiden nee.
Klanten waren het daarmee eens.
Dus de Britse versie krijgt deuren. Goed voor ons.
Binnen? Het is niet spartaans. Er zijn opbergvakken. Een handschoenenkastje. USB-C-poorten. Een 12v stopcontact. Zelfs een digitaal dashboard van 5,7 inch. Wie heeft analoog nodig in een driewielige microtruck?
Het is vreemd. Het is een niche. Het zou als zoete broodjes kunnen verkopen aan bezorgbedrijven die iets kleins nodig hebben om door het verkeer te manoeuvreren.
Of misschien niet.
Zal het werken? We zullen zien.
